Recykling (ang. recycling) – jedna z kompleksowych metod ochrony środowiska naturalnego. Jej celem jest ograniczenie zużycia surowców naturalnych oraz zmniejszenie ilości odpadów. Według ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 roku (Dz.U. 2001 nr 62 poz. 628) pod pojęciem recyklingu “rozumie się taki odzysk, który polega na powtórnym przetwarzaniu substancji lub materiałów zawartych w odpadach w procesie produkcyjnym w celu uzyskania substancji lub materiału o przeznaczeniu pierwotnym lub o innym przeznaczeniu, w tym też recykling organiczny, z wyjątkiem odzysku energii.”

Zasadą działania recyklingu jest maksymalizacja ponownego wykorzystania tych samych materiałów, z uwzględnieniem minimalizacji nakładów na ich przetworzenie, przez co chronione są surowce naturalne, które służą do ich wytworzenia oraz surowce służące do ich późniejszego przetworzenia.

Recykling odbywa się w dwóch obszarach: produkowania dóbr oraz późniejszego powstawania z nich odpadów. Założenia recyklingu zakładają wymuszanie odpowiednich postaw producentów dóbr, sprzyjających produkcji materiałów jak najbardziej odzyskiwalnych oraz tworzenie odpowiednich zachowań u odbiorców tych dóbr.

Recykling jest systemem organizacji obiegu materiałów, które mogą być wielokrotnie przetwarzane. W skład systemu wchodzą elementy:

• Właściwa polityka ustawodawcza państwa sprzyjająca recyklingowi,
• Rozwój technologii przetwarzania odpadów, przede wszystkim w celu wykorzystania jak największej ich części,
• Projektowanie dóbr z możliwie najszerszym wykorzystaniem w nich materiałów podatnych na recykling,
• Projektowanie dóbr możliwie jednorodnych materiałowo, co upraszcza ich późniejszy demontaż i segregację odpadów.
• Projektowanie dóbr będących połączeniem różnych materiałów w taki sposób, aby ich późniejsze rozdzielenie na elementy zbudowane z jednorodnych materiałów było maksymalnie ułatwione,
• Projektowanie dóbr w taki sposób, aby jak najwięcej ich części składowych nadawało się do powtórnego wykorzystania bez przetwarzania lub przy minimalnych nakładach na doprowadzenie do postaci pełnowartościowej,
• System oznaczania zarówno opakowań produktów, jak i elementów składowych tych produktów, w celu ułatwienia rozpoznawania i segregacji odpadów.
• Edukacja proekologiczna społeczeństwa oraz promowanie i organizacja zachowań proekologicznych,
• Logistyka sortowania, gromadzenia i odbioru zużytych dóbr oraz ich elementów składowych,
• Przetwarzanie (uprzednio przygotowanych) odpadów i odzyskiwanie z nich surowców.

Materiały, które nadają się do ponownego wykorzystania bywają opatrzone kodem recyklingu.

W celu uproszczenia recyklingu tworzyw sztucznych został wprowadzony przez Society of the Plastics Industry Inc (USA)’ w 1988 specjalny kod oznaczania tych tworzyw. Pierwotnie został on zaprojektowany dla tworzyw stosowanych w naczyniach i opakowaniach stosowanych w gospodarstwach domowych. Później jednak został rozszerzony na inne tworzywa, a także na metale. Symbole te ułatwiają ich sortowanie w sortowniach odpadków. Dodatkowo informują też konsumentów z jakim tworzywem mają do czynienia.

Kody zawierają trzy strzałki, tworzące trójkąt, z grotami skierowanymi zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Wewnątrz trójkąta znajduje się liczba oznaczająca kod tworzywa, a pod trójkątem umieszczany jest skrót literowy, pochodzący z angielskiej nazwy głównego polimeru wchodzącego w skład oznakowanego tworzywa. Kod ten bywa też stosowany do metali kolorowych i aluminium.

/Źródło: Wikipedia.org/

Maszyny i urządzenia do recyklingu tworzyw sztucznych:

Najczęściej stosowanym urządzeniem do recyklingu tworzyw sztucznych są różnego rodzaju młyny do mielenia głównie odpadów foliowych czy odpadów powstałych z rozbiórki sprzętu RTV i AGD. Powstały w wyniku rozdrabniania surowiec (aglomerat) przeważnie jest już surowcem końcowym i jest wykorzystywany w takiej postaci do dalszego przetwórstwa (np. wytłaczanie profili okiennych). Wadą takiego przetwórstwa są różnego rodzaju pozostałe “dodatki” w postaci piasku czy różnego rodzaju elementów matalowych, co powoduje szybkie zużywanie się układu ślimak – cylinder oraz niejednorodności w wyrobie końcowym.

Kolejną grupą maszyn są wytłaczarki jednoślimakowe i dwuślimakowe. Produkt w postaci aglomeratu otrzymanego z młyna poddawany jest dalszym procesom przetwarzania w wyniku którego otrzymuje się regranulaty tworzyw sztucznych. Maszyny takie posiadają bardzo rozbudowany układ plastyfikujący (np. ślimaki barierowe, z dodatkowymi elementami ścinająco – mieszającymi oraz odgazowaniami). Na końcu układu przeważnie jest głowica z układem cięcia i chłodzenia (gdy produktem końcowym ma być granulat) lub głowica do wytłaczania folii lub profili. Jedna z najlepszych firm produkujących tego typu maszyny jest austriacka firma EREMA.