Tworzywa Sztuczne # Wtryskarki # Wytłaczarki / Tworzywa.INFOtworzywa sztuczne
Strona Główna Tworzywa sztuczne Wtryskarki Wytłaczarki Forum Galeria Linki Video On-Line Reklama w serwisie Kontakt 24 Wrzesień 2017
Reklama

 
Reklama
układy plastyfikujące

termowizja

reklama na tworzywa.info
 
Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło

Zapamiętaj mnie



Rejestracja
Zapomniane hasło?
 
Newsletter - Zapisz się!
Podaj swój e-mail, jeżeli chcesz otrzymywać bezpłatne informacje z naszego serwisu:
Zapisz Wypisz
 
Zobacz także:

tworzywa sztuczne - budowa wtryskarki

tworzywa sztuczne - mapa imprez

katalog gataunków stali na formy do wtryskarek tworzywa sztucznych

 
Linki sponsorowane

 
Startowa | Ulubione | E-Mail
startuj z nami dodaj do ulubionych napisz e-maila
 
Losowa fotografia
 
Nawigacja

Tworzywa Sztuczne

Oferta

Media i edukacja

Targi, konferencje

Tworzywa szt. / normy

Certyfikat Europejski

Tworzywa sztuczne

Technika w PTS

Przetwórstwo tworzyw

 
Tworzywa sztuczne | Szukaj
 
Statystyka serwisu
Tworzywa Sztuczne # Wtryskarki # Wytłaczarki / Tworzywa.INFO
WITAJ
varfolomij
jako nowy użytkownik

Zarejestrowanych Użytkowników: 218

Głównych administratorów: 1
Administratorów: 0
Uzytkowników: 217

Użytkownicy Online:

varfolomij 1 dzień
PedroRew 2 tygodni
Aadmiceali 4 tygodni
admin 5 tygodni
bruimbamocamb241 tygodni

Gości Online: 1

Twoje IP: 54.162.181.75

Tematów na Forum 848
Postów na Forum 849
Komentarzy 6
News'y 60
Albumy 11
Zdjecia 608
Kategorii w Linkach 19
Linków 210
 
Prasa branżowa

TS Raport

Tworzya Sztuczne i Chemia

Rynek Tworzyw

Tworzywa

Plastics Review

Chemical Review

 
Ankieta Dla Gości
Jakie tworzywa sztuczne są najczęściej przetwarzane?

poliamidy PA

polietyleny PE

polipropyleny PP

polistyreny PS

 
 Oznakowanie CE - terminy, prawo, definicje, ważne pytania i odpowiedzi
W Unii Europejskiej w wielu istotnych dziedzinach istnieją przepisy wspólnotowe (zwane dyrektywami), które dotyczą wytwarzania i obrotu wyrobami - po wdrożeniu do prawa krajowego zastępują one prawo państw członkowskich. Znaczna część z nich została opracowana według przyjętych w 1985 roku nowych zasad w dziedzinie harmonizacji technicznej w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia obywateli. Zasady te - nazwane Nowym Podejściem - mają wiele ważnych właściwości, między innymi nie przewidują szczegółowych uregulowań, które musiałyby być często zmieniane w efekcie postępu technologicznego.

Dyrektywy Nowego Podejścia zawierają zasadnicze wymagania stawiane wyrobom, natomiast przykładowe szczegółowe rozwiązania techniczne zawarte są w zharmonizowanych z dyrektywami normach europejskich EN, których stosowanie jest dobrowolne. Wyroby podlegające dyrektywom Nowego Podejścia i spełniające postawione w nich wymagania muszą być, z nielicznymi wyjątkami, oznakowane charakterystycznym symbolem CE.

Każdy z producentów zobowiązany jest do przestrzegania przepisów bezpieczeństwa określonych w dyrektywach Nowego Podejścia: dotyczy to wszystkich producentów, a także w określonej mierze importerów i dystrybutorów wprowadzających wyroby na rynek UE. Gdy Polska stanie się członkiem Unii Europejskiej, dyrektywy i inne zasady systemu europejskiego będą również obowiązywać producentów i dystrybutorów kierujących wyroby na rynek krajowy.

Producent ma obowiązek zapewnić, że wyrób, który ma zostać wprowadzony na rynek Wspólnoty, został zaprojektowany i wyprodukowany zgodnie z postanowieniami odpowiedniej dyrektywy (lub kilku dyrektyw) Nowego Podejścia.

Dlaczego "oznakowanie CE", a nie "znak CE"?

Użycie tego wyrażenia ma swoje źródło w historii dyrektyw Nowego Podejścia i w zróżnicowaniach wyrażeń w tekstach oryginalnych. Do 1993 roku w dyrektywach Nowego Podejścia było stosowane wyrażenie "znak CE" (ang. CE mark). Forma graficzna tego znaku była określana indywidualnie w poszczególnych dyrektywach, bądź też nie była określana w ogóle. Dopiero Decyzja 93/465/EWG wprowadziła nową ujednoliconą formę graficzną tego znaku i jasno określiła jego rolę.

Zmiana sformułowania "znak CE" na "oznakowanie CE" (ang. CE marking) została zainicjowana przez Parlament Europejski. Intencją wnioskodawców było wyraźne rozróżnienie pomiędzy wieloma istniejącymi znakami certyfikacji a europejskim symbolem zgodności z dyrektywami Nowego Podejścia, czyli oznakowaniem CE. Inicjatywa została przyjęta, a przesłanki towarzyszące jej zgłoszeniu są nadal aktualne, bowiem różnice między znakami certyfikacji a oznakowaniem CE w wielu przypadkach nadal nie są właściwie rozumiane. Rozróżnienie to dotyczy np. znaku "B", który jest właśnie znakiem obowiązkowej certyfikacji. Odpowiednie zmiany wprowadzone zostały we wszystkich istniejących dyrektywach Nowego Podejścia.

Polska jest zobowiązana do przygotowania wiernych tłumaczeń tekstów pełnego zestawu aktów prawnych UE, tzw. acquis. Obejmuje to tłumaczenia zarówno pierwotnych wersji dyrektyw, jak i dyrektyw je zmieniających. Teksty po zmianach, tzw. teksty ujednolicone, nie są dokumentami prawnie obowiązującymi, chyba że są opublikowane jako oddzielna dyrektywa (np. dyrektywa maszynowa 98/37/WE). Tłumaczenia polskie muszą więc również odzwierciedlać zróżnicowania wyrażeń dotyczących znaku i oznakowania CE. W aktach prawnych wdrażających poszczególne dyrektywy Nowego Podejścia przyjęto więc konsekwentnie formę "oznakowanie CE".

Co to jest dyrektywa?

Dyrektywa to akt prawny Unii Europejskiej skierowany do wszystkich państw członkowskich. Dyrektywa nakłada na państwa członkowskie obowiązek wydania w określonym terminie własnych przepisów krajowych wprowadzających w życie wymagania zawarte w dyrektywie.

W przypadku dyrektyw Nowego Podejścia przepisy krajowe muszą być w pełni zgodne z ich postanowieniami. I konsekwentnie: wszelkie krajowe regulacje sprzeczne z dyrektywami muszą zostać uchylone. Państwa członkowskie zachowują swobodę wyboru formy, w jakiej wprowadzają przepisy krajowe (np. poprzez ustawę, rozporządzenie lub inny akt prawny). Warunkiem jest jednak osiągnięcie celu wynikającego z przepisu dyrektywy.

Dyrektywy najczęściej pozostawiają możliwość wykorzystania tzw. okresu przejściowego. W okresie tym dopuszczalne jest stosowanie zarówno przepisów dotychczasowych, jak i przepisów nowo opublikowanej dyrektywy. Przepisami dotychczasowymi mogą być zarówno odrębne przepisy krajowe, jak i przepisy uprzednio stosowanej dyrektywy, np. w przypadku zmiany jej treści. Należy jednak wyraźnie wskazać, które przepisy mają zastosowanie.

Na czym polega "wprowadzenie na rynek"?

Wprowadzenie na rynek to działanie, w którego efekcie dochodzi do udostępnienia wyrobu na rynku wspólnotowym po raz pierwszy, z zamiarem dalszej dystrybucji lub użytkowania na obszarze Wspólnoty. Udostępnianie wyrobu może zachodzić odpłatnie lub nieodpłatnie.

UWAGA: Definicja "wprowadzenia do obrotu", stanowiącego odpowiednik pojęcia "wprowadzenie na rynek" w prawie polskim, jest podana w ustawie o ocenie zgodności.

Na czym polega "oddawanie do użytku"?

Wprowadzenie do użytku ma miejsce w chwili, gdy wyrób zostaje po raz pierwszy użyty na obszarze Wspólnoty przez użytkownika końcowego. Wyrób musi być zgodny z mającymi zastosowanie dyrektywami Nowego Podejścia, kiedy jest oddawany do użytku na obszarze Wspólnoty.

Jak przebiega proces przyjęcia dyrektyw Nowego Podejścia w UE?

Podstawę prawną dla przyjęcia czy zmiany dyrektyw Nowego Podejścia stanowi artykuł 95 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą. Zgodnie z artykułem 251 Traktatu, Komisja inicjuje proces ustawodawczy poprzez złożenie projektu Radzie i Parlamentowi Europejskiemu. Po otrzymaniu projektu dyrektywy Rada zasięga opinii Parlamentu i Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, po czym opracowuje swoje stanowisko wobec projektu. Po osiągnięciu wspólnego stanowiska projekt przesyłany jest do Parlamentu, który może go przyjąć, odrzucić lub uchwalić poprawki podczas drugiego czytania. Komisja bada jeszcze raz projekt w świetle poprawek Parlamentu i zwraca projekt Radzie, która podejmuje ostateczną już decyzję w terminie trzech miesięcy. Jeśli zachodzi taka potrzeba, kwestie sporne pomiędzy Radą i Parlamentem rozstrzygane są w komitecie pojednawczym, w którym Komisja pełni rolę mediatora.

Aż do chwili przyjęcia wspólnego stanowiska prace oparte są na projekcie Komisji. Komisja uprawniona jest do zmiany swojego projektu w każdym czasie, np. po uzyskaniu w tej kwestii stanowiska Parlamentu, natomiast Rada może odejść od projektu Komisji tylko jednomyślnie.

Przyjęte dyrektywy Nowego Podejścia ogłaszane są w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, seria L. Propozycje Komisji dla dyrektyw Nowego Podejścia ogłaszane są w serii C Dziennika Urzędowego.

Jak przebiega proces dostosowania regulacji polskich do obowiązujących w Unii Europejskiej w zakresie wprowadzenia do polskiego prawodawstwa postanowień dyrektyw Nowego Podejścia?

Ramy prawne do wprowadzenia w Polsce dyrektyw Nowego Podejścia stworzyły kolejne ustawy o ocenie zgodności. Aktualnym obecnie aktem prawnym jest Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku o systemie oceny zgodności Dz.U.02.166.1360, zmieniona ustawą z dnia 29 sierpnia 2003 roku Dz.U.03.170.1652). Ustawa ta powołuje się na dyrektywy Nowego Podejścia i na ich cel, jakim jest m.in. znoszenie barier technicznych w handlu. Dla realizacji przyjętych celów ustawa ustanawia system oceny zgodności, krajowy system akredytacji, autoryzacji i notyfikacji oraz dostosowuje do nich pozostałe przepisy prawne. Definiuje takie charakterystyczne pojęcia, jak wprowadzenie do obrotu, oznakowanie CE, normy zharmonizowane, notyfikacja. System oceny zgodności określony w ustawie odnosi się przede wszystkim do oceny zgodności wyrobów z zasadniczymi wymaganiami zawartymi w dyrektywach Nowego Podejścia, chociaż stwarza również możliwość wdrożenia w rozporządzeniach wykonawczych wymagań zawartych w dyrektywach Starego Podejścia. Ustanowiony jest także system kontroli wyrobów wprowadzanych do obrotu (nadzoru rynku) i określone sankcje za niespełnienie przepisów ustawy.

Ustawa ma charakter ramowy, zawiera opis podstawowych pojęć i mechanizmów, natomiast wdrażanie konkretnych dyrektyw pozostawia wydanym z jej upoważnienia rozporządzeniom właściwego ministra lub odrębnym ustawom. W tych rozporządzeniach lub ustawach zawarte będą - najistotniejsze z praktycznego punktu widzenia - zasadnicze wymagania i konkretne procedury oceny zgodności.

Przepisy ustawy, wdrażające obowiązek oceny zgodności według systemu europejskiego oraz związane z tym wymagania szczególne, wchodzą w życie od dnia uzyskania przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej.

Należy podkreślić, że część dyrektyw Nowego Podejścia jest wdrażanych bezpośrednio odrębnymi ustawami lub na podstawie odrębnych ustaw, takich jak Prawo o miarach, Prawo budowlane, Prawo telekomunikacyjne, Ustawa o wyrobach medycznych.

Wykaz aktów prawnych wdrażających dyrektywy Nowego Podejścia do prawa polskiego znajduje się w części V przewodnika.

W chwili opracowywania niniejszego przewodnika wiemy już, że niebawem opublikowana zostanie nowelizacja ustawy o systemie oceny zgodności, wprowadzająca szereg zmian szczegółowych do dotychczasowych przepisów.

Równolegle z przygotowywaniem aktów prawnych, które wprowadzą do polskiego prawa postanowienia dyrektyw Nowego Podejścia, odbywa się wprowadzanie norm zharmonizowanych do zbioru Polskich Norm. Zadanie to wykonuje Polski Komitet Normalizacyjny, udzielając również informacji, które z norm zharmonizowanych są już wdrożone jako Polskie Normy (PN-EN). Część norm zharmonizowanych jest przenoszona do zbioru Polskich Norm metodą noty uznaniowej, w związku z tym normy te będą dostępne (przejściowo) w wersji oryginalnej w języku angielskim.

Jakie są wymagania dotyczące odpowiedzialności producentów i importerów w świetle dyrektywy o odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez wadliwy wyrób?

Dyrektywa o odpowiedzialności producenta za szkody wyrządzone przez wadliwy wyrób dotyczy każdego wyrobu konsumpcyjnego, wytworzonego albo sprowadzonego na teren Wspólnoty, który wyrządził szkodę jednostce lub majątkowi. Dyrektywa ta dotyczy więc również wyrobów objętych dyrektywami Nowego Podejścia.

Dyrektywa o odpowiedzialności producenta za szkody wyrządzone przez wadliwy wyrób wprowadza surowe przepisy dotyczące odpowiedzialności producenta i importera.

Dyrektywa o odpowiedzialności za wyrób dotyczy wszystkich ruchomości, energii elektrycznej, surowców oraz komponentów gotowego wyrobu. Usługi są obecnie wyłączone spod regulacji tej dyrektywy.

Dyrektywa ta dotyczy wyłącznie wyrobów wadliwych, tzn. wyrobów nie gwarantujących bezpieczeństwa, którego użytkownik może oczekiwać. Sam fakt, że wyrób nie nadaje się do użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem, nie jest wystarczający. Dyrektywę stosuje się tylko wtedy, gdy wyrób nie jest tak bezpieczny, jak powinien. Fakt wyprodukowania lepszego wyrobu nie jest równoznaczny ze stwierdzeniem, że wyrób starszy (tzn. starszy model) jest wadliwy.

Odpowiedzialność - łącznie z wypłatą odszkodowań - za wyrządzoną szkodę spoczywa na producencie. Producentem jest w tym wypadku wytwórca wyrobu gotowego lub jego elementu, jak też wytwórca każdego surowca lub osoba podająca się za producenta (np. poprzez umieszczenie swojego znaku towarowego na wyrobie). Zgodnie z dyrektywą o odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez wyrób importerzy wprowadzający na rynek Wspólnoty towary z krajów trzecich są uważani za producentów. Jeżeli nie można ustalić producenta, odpowiedzialność za wyrób ponosi każdy jego dostawca, chyba że w rozsądnym terminie powiadomi poszkodowanego o tożsamości producenta lub osobie, która dostarczyła mu wyrób. Jeśli kilka osób jest odpowiedzialnych za tę samą szkodę, odpowiadają oni łącznie i solidarnie.

Producent ma obowiązek zrekompensować szkody wyrządzone przez wadliwy wyrób osobom (śmierć, uszczerbek na zdrowiu) oraz własności prywatnej (w mieniu przeznaczonym do użytku prywatnego). Dyrektywa nie przewiduje jednak pokrycia strat o wartości poniżej 500 EUR dla pojedynczego przypadku. Prawo krajowe może obejmować odszkodowanie za szkody niematerialne (ból, cierpienie). Natomiast dyrektywa nie obejmuje odpowiedzialności za zniszczenie samego wadliwego wyrobu, producent nie ma więc obowiązku wypłacenia jego rekompensaty. Prawo krajowe może jednak przewidywać inne rozwiązanie.

Dyrektywa o odpowiedzialności producenta za szkody wyrządzone przez wadliwy wyrób zezwala państwom członkowskim na wyznaczenie górnej granicy finansowej odszkodowania na minimalnym pułapie 70 milionów EUR (jeśli chodzi o wypadki seryjne). Jednakże większość państw nie skorzystała z tej możliwości.

Producent nie ponosi automatycznie odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez wyrób. Poszkodowany, niezależnie czy jest nabywcą czy użytkownikiem wadliwego wyrobu, musi dochodzić swojego odszkodowania na drodze sądowej. Poszkodowany uzyska odszkodowanie tylko wtedy, gdy wykaże, że poniósł szkodę a wyrób był wadliwy oraz że to właśnie ten wadliwy wyrób wyrządził szkodę. Jeśli poszkodowany przyczynił się do powstania szkody, odpowiedzialność producenta może być pomniejszona, a nawet zniesiona w ogóle. Jednakże poszkodowany nie musi wykazywać, że producent dopuścił się zaniedbania, gdyż dyrektywa o odpowiedzialności za szkody wyrządzone przez wadliwy wyrób oparta jest na zasadzie odpowiedzialności producenta niezależnie od jego winy. Dlatego też producent będzie ponosił odpowiedzialność nawet wtedy, gdy udowodni, że nie dopuścił się zaniedbania, a do powstania szkody przyczyniło się działanie lub zaniedbanie strony trzeciej, jeśli zastosował obowiązkowe normy lub jeśli jego wyrób został przetestowany.

Producent jest zwolniony od wypłaty odszkodowania, jeśli wykaże, że:
- nie wprowadził wyrobu na rynek (np. został mu skradziony);
- wyrób nie był wadliwy w momencie wprowadzenia na rynek (dowiedzie więc, że wadliwość powstała później);
- wyrób nie został wytworzony na sprzedaż;
- wada wyrobu spowodowana została zastosowaniem się do obowiązujących przepisów wydanych przez władze publiczne (z wykluczeniem norm krajowych, europejskich i międzynarodowych).

Według Trybunału Sprawiedliwości (orzeczenie w sprawie C-300/95) dotyczy to obiektywnego stanu wiedzy, dotyczącej nie tylko norm bezpieczeństwa istniejących w danym sektorze, ale każdej wysokiej normy, w przypadku której istnieje domniemanie, że producent jest świadomy jej istnienia i obowiązywania. Odpowiedzialność za ryzyko związane z rozwojem istnieje tylko w dwóch państwach członkowskich; stan wiedzy naukowej i technicznej w momencie wprowadzenia wyrobu na rynek nie pozwalał na przewidzenie lub wykrycie wady (ryzyko rozwoju); lub w przypadku, gdy jest podwykonawcą, jeśli wykaże, że wada gotowego wyrobu wynika z wadliwego projektu albo z niewłaściwych instrukcji przekazanych przez producenta gotowego wyrobu.

Po upływie 10 lat od wprowadzenia na rynek odpowiedzialność producenta wygasa, chyba że sprawa sądowa jest już w toku. Co więcej, poszkodowany musi wnieść roszczenie w ciągu trzech lat od momentu poniesienia szkody, wystąpienia wady wyrobu lub poznania tożsamości producenta. Niedopuszczalne jest zrzeczenie się odpowiedzialności w przypadku pojawienia się ofiar w ludziach.

Dyrektywa o odpowiedzialności producenta za szkody wyrządzone przez wadliwy wyrób nie nakazuje państwom członkowskim uchylenia innych przepisów dotyczących odpowiedzialności za wyrób. Tak więc postanowienia dyrektywy uzupełniają istniejące przepisy krajowe dotyczące odpowiedzialności. Poszkodowany może wybrać, do którego ustawodawstwa się odwoła, aby dochodzić swych roszczeń.

Na czym polega cofnięcie domniemania zgodności?

Komisja znosi domniemanie zgodności, jeżeli wykazano, że norma zharmonizowana nie spełnia w całości wymagań zasadniczych.

Dyrektywy Nowego Podejścia zawierają klauzulę, która pozwala na zakwestionowanie normy zharmonizowanej:

jeśli państwo członkowskie albo Komisja uzna, że norma zharmonizowana nie spełnia w całości wymagań zasadniczych, sprawa zostaje przekazana do rozpatrzenia Komitetowi utworzonemu zgodnie z dyrektywą 98/34/WE oraz (jeśli to konieczne) komitetowi sektorowemu wraz ze stosownym uzasadnieniem; Komitet wyda opinię bezzwłocznie; zgodnie z opinią Komitetu Komisja informuje państwa członkowskie o konieczności podjęcia niezbędnych kroków; jeżeli zgodnie z opinią Komitetu norma zharmonizowana nie spełnia w całości wymagań zasadniczych, Komisja oraz państwa członkowskie muszą wycofać informacje o tej normie z ogłoszonego wykazu.

Procedura umożliwiająca zakwestionowanie normy zharmonizowanej i jej wynik nie wpływają na fakt istnienia jej jako normy. Może ona jedynie prowadzić do usunięcia informacji o niej z listy ogłaszanej przez Komisję oraz państwa członkowskie. Oznacza to, że od tej pory dana norma zharmonizowana nie pozwala już na domniemanie zgodności z wymaganiami zasadniczymi.

Fakt, że Komisja lub państwa członkowskie mogą zakwestionować normę zharmonizowaną, zamiast przeprowadzać procedurę zatwierdzania takiej normy przed ogłoszeniem informacji o niej oznacza, że nie przewiduje się systematycznej weryfikacji technicznej treści norm zharmonizowanych. Informacja o normie może być wycofana tylko wówczas, gdy po zakwestionowaniu normy stwierdzono, że ma ona braki lub nie spełnia wymagań zasadniczych.

Na czym polega rewizja norm zharmonizowanych?

Zasady dotyczące udzielania mandatu i przyjmowania norm zharmonizowanych, ich dostępności oraz domniemania zgodności z wymaganiami zasadniczymi stosuje się również do zrewidowanych wersji norm zharmonizowanych.

W okresie przejściowym zarówno dotychczasowe, jak i zrewidowane normy pozwalają na domniemanie zgodności, z zastrzeżeniem, że obie spełniają odpowiednie warunki takiego domniemania.

Formalna decyzja o rewizji normy należy do europejskich organizacji normalizacyjnych. Decyzja ta podejmowana jest z ich własnej inicjatywy lub bezpośrednio z inicjatywy Komisji albo też pośrednio z inicjatywy państw członkowskich. Potrzeba rewizji może wynikać ze zmiany zakresu dyrektywy (np. poprzez rozszerzenie zakresu na inne wyroby lub modyfikacji wymagań zasadniczych) lub z faktu, że Komisja lub państwo członkowskie zakwestionowało zawartość normy zharmonizowanej, wskazując, że nie może ona dłużej korzystać z domniemania zgodności z wymaganiami zasadniczymi. Rewizja może być spowodowana również postępem technicznym.

Gdy norma zharmonizowana jest zmieniana, rewizja taka nie może wykraczać poza zakres mandatu - jest to niezbędne, aby norma ta mogła nadal korzystać z domniemania zgodności. Jeżeli z oryginalnego mandatu nie wynika inaczej, warunki i zakres mandatu pozwalają również na rewizję norm zharmonizowanych. Nie wyklucza to możliwości udzielenia nowego mandatu, w szczególności jeżeli rewizja dotyczy niedociągnięć w stosunku do wymagań zasadniczych.

Aby zmieniona norma pozwalała na domniemanie zgodności, musi spełniać podstawowe warunki dyrektyw Nowego Podejścia: norma musi opierać się na mandacie, zostać przedstawiona właściwym europejskim organizacjom normalizacyjnym, informacja o niej zostaje ogłoszona przez Komisję w Dzienniku Urzędowym oraz musi zostać przeniesiona na poziom krajowy.

Zgodnie z własnymi wewnętrznymi regulacjami odpowiednia europejska organizacja normalizacyjna określa datę ogłoszenia zrewidowanej normy zharmonizowanej na poziomie krajowym oraz datę wycofania normy dotychczasowej. Okres przejściowy to zwykle okres pomiędzy tymi dwoma datami. W trakcie tego okresu obie normy pozwalają na domniemanie zgodności, pod warunkiem, że spełniają odpowiednie wymogi takiego domniemania. Po okresie przejściowym jedynie zrewidowana norma zharmonizowana pozwala na domniemanie zgodności.

Komisja może uznać, że dla bezpieczeństwa lub z innych powodów poprzednia wersja normy zharmonizowanej musi zostać anulowana, zanim norma ta zostanie wycofana (czyli przed datą ustaloną przez europejską organizację normalizacyjną). W takich przypadkach Komisja ustala wcześniejszą datę cofnięcia domniemania zgodności oraz ogłasza odpowiednią informację w Dzienniku Urzędowym. Jeśli okoliczności na to pozwalają, Komisja przed podjęciem decyzji skracającej okres przejściowy, podczas którego norma korzysta z domniemania zgodności, konsultuje się z państwami członkowskimi.

W Dzienniku Urzędowym ogłaszane są jednocześnie informacje o zrewidowanej normie zharmonizowanej, o dotychczasowej normie zharmonizowanej oraz data wygaśnięcia domniemania zgodności na podstawie dotychczasowej normy.

W jakim języku należy sporządzić dokumentację techniczną?

Wiele dyrektyw wymaga, aby dokumentacja techniczna była napisana w oficjalnym języku państwa członkowskiego, w którym realizowane są procedury oceny zgodności lub gdzie siedzibę ma jednostka notyfikowana. Dokumentacja techniczna może być również sporządzona w języku akceptowanym przez państwo członkowskie. W celu przeprowadzenia procedury oceny zgodności wymagającej udziału strony trzeciej dokumentacja techniczna powinna być sporządzona zawsze w języku zrozumiałym dla jednostki notyfikowanej, nawet jeśli nie zostało to wprost omówione w żadnej z dyrektyw Nowego Podejścia.

Notyfikacja jednostek wykonujących zadania z zakresu procedur oceny zgodności

Jednostki notyfikowane wykonują zadania określone w procedurach oceny zgodności (o których mowa w odpowiednich dyrektywach) w sytuacji, gdy wymagana jest opinia strony trzeciej. Państwa członkowskie są odpowiedzialne za notyfikację jednostek. Mogą je wybrać spośród jednostek im podlegających spełniających wymagania zawarte w dyrektywach oraz stosujących się do zaleceń zawartych w decyzji Rady 93/465/EWG.

Ocena jednostki starającej się o notyfikację określa, czy jednostka ta spełnia stawiane wymagania i czy może przeprowadzić określoną procedurę oceny zgodności dla określonej grupy wyrobów. Stwierdza także, czy dana jednostka prezentuje odpowiedni stopień niezależności, obiektywności i uczciwości. Ponadto kompetencje jednostki notyfikowanej powinny być nadzorowane i regularnie kontrolowane (zgodnie z zasadami ustalonymi przez organizacje akredytujące).

Aby jednostka mogła zostać notyfikowana, musi posiadać osobowość prawną na terytorium jednego z państw członkowskich, a więc podlegać jego jurysdykcji. Poza tym państwa członkowskie mogą same decydować, czy notyfikować jednostkę spełniającą zalecenia wyszczególnione w dyrektywach i w decyzji Rady 93/465/EWG. Ponieważ notyfikacja pozostaje w gestii państw członkowskich, nie są one zobowiązane prawem wspólnotowym do notyfikacji wszystkich jednostek spełniających wymagania. Państwa członkowskie biorą też na siebie ostateczną odpowiedzialność wobec innych państw członkowskich i instytucji Wspólnoty za kompetencje jednostek notyfikowanych. Dlatego też państwa te muszą sprawdzać kompetencje jednostek ubiegających się o notyfikację.

Jaka jest ogólna odpowiedzialność jednostek notyfikowanych?

Jednostki notyfikowane powinny działać w sposób kompetentny, niedyskryminujący, zrozumiały, neutralny, niezależny oraz bezstronny. Powinny także podejmować kroki odpowiednie dla zapewnienia poufności informacji zdobytych w trakcie przeprowadzania ocen zgodności. Muszą także brać bezpośredni udział lub być reprezentowane w procesie ustalania norm europejskich lub też zapewnić sobie regularny dostęp do informacji na temat bieżącej sytuacji dotyczącej odpowiednich norm.

Jednostki notyfikowane muszą regularnie informować krajowe władze notyfikujące o swoich działaniach (np. o sposobie prowadzenia ocen zgodności, dostępności środków, podwykonawstwie, konfliktach interesów). Muszą być też gotowe do udzielenia swym władzom notyfikującym wszystkich informacji dotyczących właściwej realizacji warunków notyfikacji na ich żądanie lub na prośbę Komisji.

Jednostki notyfikowane mają obowiązek powiadamiania innych jednostek notyfikowanych oraz krajowych władz nadzorujących o wszystkich certyfikatach, które zostały cofnięte lub zawieszone, a także, na żądanie, o certyfikatach wydanych i o odmowach wydania certyfikatu. Mają także służyć władzom nadzorującym i - według niektórych dyrektyw - kompetentnym władzom innych państw członkowskich informacjami dla celów nadzoru rynku. Co więcej, jednostki notyfikowane powinny dostarczyć na żądanie właściwych służb Komisji, odpowiedzialnych za zastosowanie klauzuli bezpieczeństwa, potrzebnych informacji związanych z wyrobem lub oceną zgodności.

Jednostki notyfikowane są i powinny pozostać stroną trzecią, niezależną od swych klientów oraz innych zainteresowanych stron. Status prawny jednostek ubiegających się o notyfikację, niezależnie od tego czy są one prywatne, czy też państwowe, nie jest istotny tak długo, jak długo zagwarantowana jest ich niezależność i bezstronność, a jednostki te można zidentyfikować jako osobne podmioty prawne, posiadające osobowość prawną i obowiązki.

W celu zagwarantowania bezstronności jednostka notyfikowana i jej personel powinni być wolni od nacisków i zależności finansowych, handlowych bądź jakichkolwiek innych, które mogłyby wpłynąć na wydawane oceny.

Jednostki notyfikowane nie powinny wykonywać i świadczyć żadnych dodatkowych usług, chyba że posiadają one wartość dodaną do wyrobu. Muszą one jednak zagwarantować, że ich pozostała działalność poza obszarem dotyczącym dyrektyw Nowego Podejścia nie wpływa na poufność, obiektywizm oraz bezstronność.

Rola jednostek notyfikowanych w procedurze oceny zgodności

Podstawowym zadaniem jednostki notyfikowanej jest świadczenie usług związanych z oceną zgodności na warunkach ustalonych w poszczególnych dyrektywach. Jest to usługa świadczona wytwórcom w ramach interesu publicznego.

Jednostki notyfikowane mogą oferować swoje usługi związane z oceną zgodności, w zakresie nadanej im notyfikacji, każdemu podmiotowi gospodarczemu ustanowionemu zarówno na terenie Wspólnoty, jak też poza nią. Mogą też przeprowadzać swe działania na terytorium innego państwa członkowskiego lub na terenie państw trzecich.

Producenci mogą wybrać każdą spośród jednostek notyfikowanych, która została wyznaczona do przeprowadzenia danej procedury oceny zgodności zgodnie z postanowieniami odpowiedniej dyrektywy.

Jednostki notyfikowane są wyznaczane do prowadzenia zgodnie z odnośnymi procedurami przewidzianymi w odpowiednich dyrektywach oceny zgodności z zasadniczymi wymaganiami oraz do zapewnienia konsekwentnego stosowania się wytwórcy do tych wymagań. Jednostki notyfikowane muszą posiadać odpowiednie wyposażenie pozwalające na przeprowadzenie prac proceduralnych bądź administracyjnych związanych z oceną zgodności. Muszą także zastosować odpowiednie procedury zapewnienia jakości związane ze świadczonymi usługami.

Procedura oceny zgodności została podzielona na oddzielne moduły, które nie mogą być dzielone dalej bez podania w wątpliwość spójności systemu, a także obowiązków producenta i jednostki notyfikowanej. Oznacza to, że jednostka notyfikowana musi być w stanie wziąć na siebie odpowiedzialność za kompletny moduł lub kilka kompletnych modułów - czyli musi posiadać kompetencje do przeprowadzenia oceny zgodności zgodnie z tym właśnie modułem. Jednostka nie może więc być notyfikowana do przeprowadzenia części modułu.

Zasady nadzoru rynku

Postanowienia dyrektyw Nowego Podejścia wymagają od państw członkowskich zapewnienia, że wyroby wprowadzane na rynek i do użytku nie zagrażają bezpieczeństwu ani zdrowiu osób, a także nie zagrażają innym interesom objętym odpowiednią dyrektywą (o ile wyroby te zostały prawidłowo skonstruowane, zainstalowane i obsługiwane zgodnie z przeznaczeniem). Bez względu na to, skąd pochodzi wyrób znajdujący się na Jednolitym Rynku Europejskim, obywatele państw członkowskich mają prawo oczekiwać, że spełnia on odpowiednie wymagania dotyczące poziomu ochrony. Nakłada to na państwa członkowskie obowiązek zorganizowania i prowadzenia nadzoru rynku, aby zapobiegać umieszczaniu na rynku wyrobów nie spełniających wymagań dyrektyw, oraz w miarę możliwości wykrywania i usuwania z rynku takich wyrobów. Sprawny system nadzoru rynku leży nie tylko w interesie konsumentów, pracowników, użytkowników czy nabywców, ale także w interesie przedsiębiorców, przyczynia się bowiem do eliminowania nieuczciwej konkurencji. Państwa członkowskie są zobowiązane do wyznaczenia lub ustanowienia władz, które będą odpowiedzialne za nadzór rynku.

Za nadzór rynku odpowiedzialne są władze publiczne. Struktura nadzoru rynku może być w każdym państwie członkowskim inna (każde państwo decyduje samodzielnie o sposobie organizacji nadzoru). Z wyjątkiem fragmentarycznych postanowień zawartych w dyrektywie dotyczącej zabawek, dyrektywy Nowego Podejścia nie zawierają szczegółowych wytycznych co do organizacji systemu nadzoru rynku w państwie członkowskim. Bardziej szczegółowe postanowienia zawiera dyrektywa o ogólnym bezpieczeństwie wyrobów. Postanowienia te stanowią pewien punkt odniesienia dla nadzoru rynku realizowanego w ramach dyrektyw Nowego Podejścia, zwłaszcza w obszarze wyrobów konsumenckich. Organami odpowiedzialnymi za nadzór rynku nie mogą być jednostki notyfikowane, których działanie jest pośrednio podmiotem kontroli prowadzonych w ramach nadzoru rynku.

Nadzór rynku obejmuje dwa etapy: władze krajowe odpowiedzialne za nadzór rynku muszą monitorować zgodność wyrobów wprowadzanych na rynek z odpowiednimi przepisami prawa krajowego, przenoszącymi dyrektywy Nowego Podejścia, a co za tym idzie podejmować odpowiednie działania w celu doprowadzenia do zgodności.

Pomimo tego, że interwencja nadzoru rynku nie powinna mieć miejsca w trakcie projektowania i produkcji wyrobu, skuteczność działania organów nadzoru rynku wymaga, aby współpracowały one z producentami i dostawcami wyrobów celem zapobiegania wprowadzenia na rynek wyrobów niezgodnych z wymaganiami.

Władze ds. nadzoru rynku zajmują się także sprawdzaniem, czy oznakowanie CE jest prawidłowo umieszczane i stosowane, a także czy respektowane są przepisy dotyczące dodatkowych oznaczeń i znaków.
Tworzywa sztuczne - Newsy
Tworzywa sztuczne - Linki
Tworzywa sztuczne - Forum
Tworzywa sztuczne - Galeria
Tworzywa sztuczne - Video
Tworzywa sztuczne
Budowa wtryskarki
Układy plastyfikujące
Wtryskarki tworzyw sztucznych
Wytłaczarki tworzyw sztucznych
tworzywa sztuczne
układy plastyfikujące
katalog stron
skrypt katalogu stron
firmy zielona góra
termografia
termowizja
forum termowizja
autocad
motocykle
plastpol
taropak
wtryskarki
narzędziownie
toczenie

Copyright 2006-2012 Tworzywa.INFO

Wszystkie prawa zastrzeżone
All rights reserved.